Πολιτισμός

«Το Καινούργιο Παιδί», με την Κάτια Δανδουλάκη στο Θέατρο «Αριστοτέλειον»

Πρόλογος

Μια αφήγηση προσωπικών γεγονότων και ένα άλμπουμ γεμάτο εικόνες από τη ζωή που έζησα. Λες κι ένα viewmaster μου χαρίστηκε σ’ αυτήν την παράσταση και κάθε φράση κι ένα κλικ με εικόνα.

Μια ντελικάτη γυναίκα στη σκηνή, υπέροχη σιλουέτα σ’ ένα λιτό σκηνικό – παγκάκι, μάλλον περιττό, αφού ταξιδεύαμε μαζί με την σπουδαία Κάτια Δανδουλάκη σε πατημένα χώματα, βαδίζαμε πάνω στα χνάρια που οι ίδιοι οι θεατές αφήσαμε – στα χρόνια που πέρασαν – πάνω σε δρόμους, σε έδρανα, σε σαλόνια, σε πολυθρόνες, σε καρέκλες εργασίας, σε εκδρομές, σε γιορτές, σε θλιβερές μαζώξεις, σε γειτονιές της φασαρίας, σε ήρεμα σοκάκια, σε στιγματισμένες αγάπες, σε χωρισμούς, πένθη, μοναξιά, γέλια, δάκρυα, γεννήσεις και σε στεφάνια θανάτου.

Η ηρωίδα Δάφνη και η Ελλάδα μέσα από τα κλικ του σινεμασκόπ, τα κλικ του σεναρίου που γράψαμε για τον εαυτό μας ή που έγραψαν για μας ο Θανάσης Παπαθανασίου και ο Μιχάλης Ρέππας. Η παρέλαση ξεκίνησε από τις αρχές του ’70 πέρασε από τη Χούντα, τη μεταπολίτευση, τις απανωτές εκλογές, μέχρι την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ.

Η Δάφνη – Δανδουλάκη άρχισε να διηγείται τον βίο και την πολιτεία της από τα λυκειακά της χρόνια, μετά πήγε στα φοιτητικά, αναμόχλευσε έρωτες στις μπουάτ και στα Εξάρχεια, ύστερα φόρεσε στεφάνι λεμονανθών, περπάτησε έγγαμη σε σαλόνια ελίτ προαστίων, λοξοδρόμησε, διαζεύχτηκε, γνώρισε παράταιρους έρωτες, ώσπου ταχτάρισε εγγόνια, μέχρι που ήρθε ένα καινούργιο παιδί. Για να ξεκινήσει ένας νέος κύκλος ζωής.

Το έργο

Το καινούργιο παιδί είναι η ιστορίας μιας γυναίκας που γεννήθηκε το 1950. Της Δάφνης. Η Δάφνη δεν έχει κάτι ξεχωριστό, κάτι που να την διαφοροποιεί από το μεγάλο πλήθος. Η Δάφνη είναι μια γυναίκα της γενιάς μας. Είναι μια από μας. Και από μια μεριά, η Δάφνη είμαστε εμείς. Εμείς που νοιώσαμε τον εαυτό μας στην μεταπολίτευση. Που επαναστατήσαμε (έστω και στη φαντασία μας) ενάντια στο κατεστημένο, στην οικογένεια μας, στον παραδοσιακό τρόπο ζωής και αργότερα στήσαμε τα δικά μας σπίτια με μοντέρνο τρόπο και με πολύ παλιά υλικά. Εμείς που ονειρευτήκαμε την εξέγερση στα ταβερνάκια των Εξαρχείων και στηρίξαμε την κατανάλωση στα ρεστοράν με σεφ και γαλλικά κρασιά.

Από τον Μάο Τσε Τουνγκ μέχρι τον Τζόρτζιο Αρμάνι η Δάφνη ακολουθεί τη γενιά της στην άνοδο, την ευμάρεια και την άνεση του ‘90 και του 2000 και στη συνέχεια γκρεμίζεται μαζί της στην οικονομική κρίση του 2010. Αλλά συνεχίζει. Το καινούργιο παιδί είναι η δύναμη της να ξεπερνά ό,τι έγινε και να τραβάει τον δρόμο της προς τα μπρος. Εκεί που την καλεί η ζωή και οι πιο βαθιές πρωταρχικές της δυνάμεις. Γιατί μέσα απ’ όλες αυτές τις απώλειες αναδύθηκε μια καινούργια Δάφνη. Χρειάστηκε να χάσει μια ζωή αλλά τώρα πια ξέρει ακριβώς πως να αγαπάει.

Η παράσταση

Είναι ένας μονόλογος της Δάφνης (Κάτια Δανδουλάκη) που αφηγείται περιστατικά που όλοι με τον ένα η τον άλλο τρόπο έχουμε ζήσει. Ο συντηρητικός μπαμπάς, η μαμά που διαβάζει ακόμα και τη σκέψη της κόρης της, οι έρωτες, οι γάμοι, οι προδοσίες, οι γέννες, τα παιδιά που δεν μπορεί κανείς να καταλάβει, ο χρόνος που κυλάει αδυσώπητα, τα μπότοξ και οι απώλειες.

Η ζωή όπως ξετυλίγεται -άλλοτε σαν δράμα, άλλοτε σαν κομεντί κι άλλοτε σαν φάρσα ενταγμένη μέσα σε ένα τόσο κινηματογραφικό σκηνικό του Γιώργου Γαβαλά, που είναι σίγουρο ότι ο θεατής φεύγοντας θα έχει την αίσθηση ότι είδε μια κινηματογραφική υπερπαραγωγή.

Ένα έργο με μουσική του Αντώνη Παπακωσταντίνου, σχεδιασμό φωτισμών του Αλέκου Αθανασίου, κοστούμια της Έβελιν Σιούπη και σκηνοθεσία των Θανάση Παπαθανασίου και Μιχάλη Ρέππα.

«Το καινούργιο παιδί» είναι το συγγραφικό αποτέλεσμα δυο συγγραφέων, παρατηρητών, κυρίως.

Δυο ανθρώπων που ξέρουν τις σωστές δόσεις που πρέπει να υπάρχουν σε ένα θεατρικό κείμενο. Όπως αυτή του χιούμορ. Ή του αυτοσαρκασμού. Της ενδοσκόπησης ή της αναφοράς στις πράξεις των κοντινών ανθρώπων μας, αλλά με καλοσύνη και συγχωρητική ματιά, στις ικανότητες ή και στις ανικανότητές μας. Στις προδοσίες μας, στις καταθλίψεις μας, στην αισιοδοξία μας, στις ελπίδες μας. Στην ”γκλαμουριά” μας, στην επιδειξιμανία μας, στον Αρμάνι και τον Τσεκλένη μας. Στα περιοδικά μας, από τη μια το ”Νίτρο”, από την άλλη το ”Αντί”. Στο κόκκινο βιβλίο του Μάο. Στους αναίτιους (και αιτιατούς) έρωτες μας, στις πολιτικές μας πεποιθήσεις που ο χρόνος, η ίδια η ζωή, μεταβάλλει. Στις διεξόδους μας, ή στις παγίδες που στήνουμε για τους άλλους, αλλά τελικά εμείς πιανόμαστε σ’ αυτές. Εμείς που είμαστε το θύμα και ο θύτης συγχρόνως. Εμείς οι κακεντρεχείς, μα και τόσο αθώοι. Στις σχέσεις μας με τους γονείς μας που ”δεν γνωρίζουμε”. Λες και γνωρίζουμε τα αδέλφια μας…

Αποκαλύπτει και αποκαλύπτεται.

Ενδύεται την Δάφνη και τον μονόλογο της. Με μια μαεστρία και απλότητα που σε καθηλώνει. Όπως μας είπε και η ίδια ” Τόσα χρόνια στο Θέατρο, τώρα επιθυμώ τον απλό τρόπο παιξίματος”.

Καταφέρνει, όμως, κάτι παραπάνω. Να εκπέμπει με αμεσότητα, να προσφέρει στο κοινό, την υπόσταση της, ως άνθρωπος και ως καλλιτέχνης. Ο μονόλογος ”Το καινούργιο παιδί” γράφτηκε από τους Ρέππα- Παπαθανασίου, αποκλειστικά για αυτήν (και την σκηνοθέτησαν). Εκείνη πρότεινε, πως επιτέλους, θέλει να παίξει μια γυναίκα που να της μοιάζει. Η κάποια που γνώριζε. Να είναι ένα έργο επικοινωνιακό, ζωντανό, να μιλά για όσα, όλοι μας, λίγο πολύ γνωρίσαμε, χαρήκαμε, μας έκαναν να κλάψουμε αλλά και να γελάσουμε, να λέει για τις γλυκόπικρες στιγμές μας, να μας δικαιολογεί στα λάθη μας, να μας προσφέρει την αισιοδοξία σαν επιστέγασμα και επιβράβευση για την ζωή που θέλαμε εμείς να την ορίζουμε αλλά μα πήρε από κάτω. Όμως ναι, την χαρήκαμε. Και την δική μας την ζωή είδαμε στην παράσταση. Και γιατί η Δανδουλάκη μιλούσε σε εμάς. Στον καθένα ξεχωριστά και σε όλους μαζί. Μας κοιτούσε στα μάτια όσο κι’ αν αυτό μοιάζει οξύμωρο μιας και η πλατεία του θεάτρου είναι σκοτεινή. Εκείνη κατάφερε και αυτό.

Χωρίς να υπερβάλλω, όλα αυτά τα είδαμε στην δοτική ερμηνεία της κ. Δανδουλάκη. Στην λάμψη του χαμόγελου της, στις ”κατσούφικες” όταν έπρεπε, εκφράσεις της. Στην ειρωνεία, στο στοχασμό, στο σκαμπρόζικο, περιπαιχτικό, απελευθερωμένο από το ”πρωταγωνιστιλίκι”, παίξιμο της. Έτσι όπως ”επιβλήθηκε” στην μεγάλη σκηνή του θεάτρου της, όπου με άνεση κινήθηκε ανάμεσα στο σκηνικό χώρο που είχε στηθεί από τον Γιώργο Γαβαλά, όπως ήταν τόσο αξιοπρεπώς χαριτωμένη με το, στις αποχρώσεις του μπεζ, κομψό σύνολο της (της Έβελιν Σιούπη). Με τις συναισθηματικές σε ισορροπία, εναλλαγές της, που τις ακολουθούσε ο σχεδιασμός του φωτισμού , του Αλέκου Αναστασίου και οι ατμοσφαιρικές μουσικές συνθέσεις του Αντώνη Παπακωνσταντίνου.

Θα διαφωνήσω με κάποιους συναδέλφους που έγραψαν ότι η παράσταση ήταν σαν μια κινηματογραφική υπερπαραγωγή και το κείμενο θα μπορούσε να μεταφερθεί ή στην τηλεόραση ως σειρά η να γίνει ταινία.

”Το καινούργιο παιδί” είναι ένα αμιγώς θεατρικό έργο. Γράφτηκε για να αποδοθεί, ερμηνευτεί από μια ηθοποιό σε θεατρική σκηνή και μόνο. Επιβεβαίωσε η παράσταση με την ευρύτερη σημασία του όρου ”θεατρικότητα” τι μπορεί να μεταδώσει στον θεατή αυτή, όταν διακατέχονται οι δημιουργοί της από, θεατρική γνώση, πάθος, πόθο, αίσθηση προσφοράς στο Θέατρο, αγάπη και πείσμα.

‘Έτσι όπως γεννήθηκε το ”Καινούργιο παιδί”.

Μια ιστορία βουτηγμένη στον ρεαλισμό που με την στιβαρή ερμηνεία της Κάτιας Δανδουλάκη, θα μπορούσε να πιστέψει κανείς πως δεν ερμηνεύει, αλλά μας μιλάει για την ίδια της τη ζωή. Αυτό που με ενθουσίασε, αυτό που με έκανε να πιστέψω έστω και για λίγο ότι πρόκειται για μια αληθινή βιογραφία, είναι το πλήθος λεπτομερειών και πληροφοριών που περιείχε το κείμενο. Αποτέλεσε μια εξαιρετικά κεντημένη ιστορία συνοδευόμενη από μια εξαιρετική περιγραφή. Η Κάτια Δανδουλάκη κινείται στη σκηνή με ελαφρότητα, με άνεση, ανεμίζει τα μαλλιά της και το κομψό, αέρινο μπεζ ρούχο της με πλήρη φυσικότητα.

Και συναρπάσει. Για όλους τους παραπάνω λόγους, αποθεώνεται από το κοινό στο φινάλε.

Συντελεστές

Συγγραφή – Σκηνοθεσία : Θανάσης Παπαθανασίου – Μιχάλης Ρέππας

Σκηνικά : Γιώργος Γαβαλάς

Φωτισμοί: Αλέκος Αναστασίου

Μουσική Σύνθεση: Aντώνης Παπακωνσταντίνου

Video design: Mιχάλης Κλουκίνας

Βοηθός Σκηνοθέτη: Χάρης Φλέουρας

Φωτογραφίες: Eλίνα Γιουνανλή

Στο Ρόλο της Δάφνης η Κάτια Δανδουλάκη.

ΠΑΥΛΟΣ ΛΕΜΟΝΤΖΗΣ

Πηγή: KavalaWebNews

Περισσότερα

Σχετικά Άρθρα

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Back to top button